De como sobrevivir a toda costa o las salchichas gürtel

Sin entrar a valorar los hurtos, regalos o apropiaciones de lo ajeno quiero desde aquí hacer una reflexión sobre el honor político en España. Sabido es que en los países más nórdicos de Europa por ejemplo, la mera sospecha de algún fraude a nivel político lleva al cuestionado a abandonar su puesto inmediatamente; pues bien, en el país del jamón serrano y la paella esto no se da del mismo modo. Allí uno puede tener varias causas pendientes con la justicia, más que fundadas sospechas de alguna malversación, o incluso pruebas en su contra demostrando alguna fraudulenta empresa que se traía entre manos, que JAMÁS y repito jamás y bajo ningún concepto dimitirá. Y digo yo, tanto honor mancillado  como nos quieren venir a demostrar no da pie a dejar el cargo que uno ocupa, siquiera por el honor del prójimo ya que la avaricia o la cabezonería más absoluta no le permite a uno abandonar por su propio honor? Y no me refiero estrictamente al honor en su sentido más medieval, sino más contemporáneo,  porque no creo que a ninguno le agrade llenar portadas y encabezamientos con palabras que ataquen al buen hacer de sus negocios.

Señores de todo el mundo, dimitan antes de dar pena, gracias.

New Season

Udak udazkenari lekukoa emango dio laister, eta denboraldi berria astera doa. Denboraldi diot, eta ez kurtso, aurten ez bainaiz unibertsitatera joango, ezta ikastolara ere, denbora asko egia esan hori egiten, agian gogor egingo zait ohitura horri uztea, baina beno, irakasle bezala dihardut, beraz, ez da horren alde handia egongo. Gainera ingelera eta frantsesa ere ikasten saiatuko naiz, eta ziurrenik beste ikastaroren bat eroriko da, lot of stuff.

Denboraldia hasi da, Realarentzat ere bai, oraindik beraiek konturatu ez direla badirudi ere, Champions-a ere hasi da, magia zelaian. Telebista bere onera dator berriz, eskerrak, zaborra zertxobait gutxituko baita.

Bestela egia esan zalantzak ditut gauzak aldatuko direnaren inguruan; munduak biraka darrai, eta gu berarekin. Berri Txarrak-ek diska berria du, gomendagarria, soinu gordina, norbaitek imajina dezake nola litekeen soinu hori walkman batean? hori bai gordina. Death before digital esango luke norbaitek. Buelta daitezela walkmanak, eta cassetteak ere bai, edo egin ditzatela hauen formak dituzten emepehiruak edo mp3-ak aro digital honetan.

Zorte on eta zoriona!

Estatu kolpeez eta beste hainbat gezurrez

Ba bai, gezurra badirudi ere gaur egun estatu kolpeak ematen dira, Honduras-en bezala, non presidente eskuindar bat bere biraukeraketa bermatzeko legea kontsultan jartzen zuen egunean bertan bahitu eta herbesteratu egin duten oraindik eskuindarrago diren militarrek. Hori da arrazoi ofiziala, ez ofiziala erreforma sozial-ezkertiar batzuk baitira.

Estatu kolpeak beti miretsi izan ditut, ez gaizki ulertu,  faktua miresten nuen, ez beti gertaera. Nola zen posible gutxi batzuk urteetan zeramaten gobernu edo botere formak bertan behera uztea ordu gutxiren baitan, irrati, telebista eta abarren emisioak moztu, gobernu etxeak okupatu eta kaleak  milizianoz bete. Pentsatzen dut biztanleriaren babesa beharrezkoa dela kasu hauetan, nahiz begibistakoa izan edo ez.

Askotan pentsatzen dut ea gure gizarte superdemokratiko eta superidealetan estatu kolpeak posible izango ziren, nola eraman daitezkeen aurrera, eta egia esan lan handiak hartu beharko lituzkete kolpearen nondik norakoak ondo finkatu eta aurrera eramateko. Hala ere, lehenengo puntu garrantzitsua nire ustez propaganda indartsu eta sakona da, beti.

Eta konturatu nahiz propagandaz iada nahiko saturatuak gaudela, ez ote gara jakin gabe estatu kolpe baten barruan egongo, ezkutuko planen batek ez ote gaitu gure herria norantza batera gidatzen. Hala bada, ez dakit Allende izan nahi dudan. Badaezpada ere ni, Clint Eastwood-ek egingo duen pertsonaia izango naiz, tipo horrek beti baitauka arrazoia, edo ezean, arma azkarragoa.

…eta mundua gelditu egin zen.

Norbaitek esango du banatorrela berriz betiko erretorikarekin, Bilboko Athletic-i diodan sinpatia faltak bultatzen nauela hau idaztera. Eta tira, agian zentzu batean egia izango da, baina gaurkoan arrazoia nahikoa dudala iruditzen zait.

Azken egunetan komunikabideek  gai bakarra dute, Athletic kopako finalean, eta ez pentsa gaia idazterakoan akatsa egin dudanik, ez. Kopako finala Athletic eta Bartzelonaren artean da, baina azkenaldian Bilboko taldeaz soilik hitz egiten da, duela 25 urte irabazi zuela azken aldiz, 25. errege kopa izango dela irabaziz gero eta abar. Bi puntu nagusi honen inguruan: Lehenengoa, Finala bi talderen artekoa da, Bartzelonak ere merezi du bere txokoa komunikabideetan, finalaren %50-a baita, eta jokalariei erreparatuz gehiago dela ere esango nuke. Eta bigarrena, eta Euskal Irrati TeleBistari dagokionez, telebista publikoa bada, gogoratu daitezela behingoz badirela Athleticzaleak ez garenok, badirela Realzaleak, Alaves-zaleak edo Osasunazaleak. Normalean nahiko nabarmena izaten da Bilboko taldeari egiten dizkioten aipamen eta laudorioak, baina azkeneko astea LOTSAGARRIA izan da, besterik ez zen munduan.

Horretaz gain eta erreflexio pertsonal moduan zerbait aurresan nahi dut. Nire ustez Athleticek irabaziko du finala, berau erosita baitago. Arestian esan bezala duela 25 urte irabazi zuen azkena, eta orduz geroztik eztu ezer egin ez ligan ez kopan ez inon. 25. kopa izango litzateke irabaziz gero. Bartzelonak baditu beste 2 titulo eskura eta eskuragarri. Gainera, Villar jaunak bere postuan darrai, eta hori aldatu ezean Athleticek beti izango ditu epaileen aldetik laguntzak.

Ikusiko dugu, eta ea pronostikoarekin huts egiten dudan, baina hainbesteko txaparekin ahaztua dugu ERREGE kopa dela, eta hori ez zaigula gustatzen.

Asalto al tren de medianoche o historia de como anunciar una muerte disimulada

Prometí en su día un análisi sobre las elecciones, pero he preferido esperar a que los culos se asienten para exponer mis impresiones.

Hoy, 5 de mayo de 2009 la Comunidad Autonoma Vasca  ha erigido presidente a Patxi López, un vecino de portugalete  perteneciente al Partido Socialista Obrero Español. Voy a dejar a un lado hoy mi pequeño ardor particular con eso de socialista y obrero, para centrarme en lo que a mi comunidad autonoma y a quienes la gobiernan se refiere. Lo haré de modo esquemático para no enrollarme y no hartaros.

Algunos se van y otros vienen

Patxi López: Nunca se ha llamado Francisco, siempre Patxi. El parlamento lo ha erigido como Don Patxi López. Es un hombre sin estudios ni idiomas (ni siquiera euskara, lengua co-oficial en la CAE) que ha llegado a la lehendakaritza mas por gracia divina que por meritos curriculares. Su simil seria un bocadillo de chorizo que solo tiene chorizo en las esquinas, pero que por dentro esta vacio, un vendedor de humo al que nadie ha oido hablar de forma espontantea más de 3 minutos. Me atrevería a decir que Patxi pertenece al subgrupo social de los que se han sentido de algun modo marginados por no ser vascos o no sentirse como tal, falta de integración lo llamo yo, social, no individual.

PSE- EE: Es el PSOE de Euskadi, pero de Euskadi tiene el nombre, porque independencia respecto al PSOE español cero. Ciertamente es el sector de personas nacidas en la CAE pertenecientes al PSOE, que dependiendo de por donde pegue el viento es de izquierdas o de centro, a intereses electorales responde, como todos los partidos.  La coletilla de EE le viene de Euskadiko Ezkerra un ex-partido más propio del final del franquismo e inicios de la transición que ha visto como su fuego se apaga para avivar las brasas del PSOE. De jovenes fueron comunistas, ahora social-democratas.

PNV: Partido Nacionalista Vasco. Partido costumbrista de indole nacionalista y liberal que ha gobernado desde que esto de ser las vascongadas. Tras perpetuar cargos, empresas y demás entidades con fines economicos durante tres decadas y realmente hacer una correcta gestión economica en lo que a lo demás se refiere, se ha visto doblegado en estas elecciones por un pacto anti-independentista. Realmente aguardo su actitud en la oposición, es una nueva politica y quiero ver como se maneja.

Ibarretxe: Ex-lehendakari ya que deja la politica y se va con cierta honra y no arrastrado como algun otro. Se ha visto perjudicado por el pacto antes mencionado y por los tejemanejes internos de su partido. Josu Jon le perjudico, e igual lo hace Urkullu, que no vende nada, y menos votos. Tenía una pequeña obsesión con la consulta popular, que el estado español se encargo de aplacar.

EA+Aralar+ IU: EA e IU han sido los grandes perjudicados del bipolarismo politico que ha reinado en en las ultimas elecciones. Ziarreta y Madrazo se han visto en la tesitura de abandonar sus puestos más por verguenza que por el partido. Aralar en cambio ha salido beneficiada, la gente dice que por los votos de tal o de cual, en mi opinión se ha llevado los votos de la tendencia social actual. La gente se harta de tanto politiqueo y abandona las posturas naturales por unas mas neutrales, de menos compromiso y mas comodidad. Tampoco veo a nadie con carisma suficiente en estos partidos, salvo Mikel Arana, que tiene algo de fuste. Creo que EA y Aralar terminaran fusionandose, más que por intereses comunes por unir algo de fuerza, y disimulando la posible extinción natural de alguno de estos partidos.

Con estos y UPyD se forma el parlamento, pero estos ultimos no los puedo catalogar, pues son un fruto de ultraderechistas y  gente que deja el PSOE por que se acercan a a derecha. Llevan poco tiempo y con poca fuerza por eso no tengo mucho que decir, creo que se llevan algunos votos de aqui y de allá, y de la extinta Unión Alaves.

La izquierda abertzale no ha podido presentarse a las elecciones debido a una ley de partidos que excluye a todo lo que la representa en nombre de la democracia. No tiene lideres visibles porque la mayoria estan en prisión y sufren una constante criminalización  y censura de todos sus actos. Ha sido el sector mas damnificado.

En resumen, no me gusta el elenco de politicos del actual panorama salvo alguna rara excepcion. El PSOE se enfrenta a algo que en mi opinión le viene grande y se verá perjudicado por los continuos ataques del PP a nivel nacional. El PNV deberá aprender a sentarse en el otro lado y a hacer oposición. No creo que la legislatura llegue a su fin natural.

Bizkarrak izena galtzen duen horretan

Post honekin kategoria berri bat irekiko dut, “País de Chirigota” izenekoa, eta uste dut nahikoa material eskainiko didala kategoriak, eta bestela, denborak esango du.

Gaurkoan aztertu nahi dudana, eta badakit erreakzionario merke xamarra dela, baina benetan atentzioa deitu dit, ez sexismoagatik, ez tratamenduagatik, baizik eta herrialde horrek zeri (eta zeri ez) garrantzia ematen dionagatik.

El País egunkariko azala

Gaurkoan El País egunkari “ezkertiarrak” argazki honekin ireki du, non Frantziako lehenengo dama eta Espainiako printzesa bizkarrez agertzen diren. Egia esan ez da beharrezkoa nirea bezalako karrera bat ikastea argazkia oso egokia ez dela konturatzeko, baina pixkat sakonago joan ezkero, batek pentsa dezake bi herrialdeen arteko konpetentzia (nonbait balego) tokian tokiko gobernari edo antzekoen emazteetan dagoela, nork ipurdi  lirainagoa eduki. Público egunkariak oraindik argazki erakargarriago bat jarri du azalean, hemen sikiera pixka bat alderaturik agertzen baitira emakume hauek, eta beste egunkari gehienek ere antzeko argazkiak dituzte garrantzitsuenetzat. Eskerrak TxerriSukar supergaitz pandemikoak garrantzi gutxiago duen, Pakistanen bakea finkatu den edo Ecuadorrek presidentez aldatu ez duen.

Ez dut ulertzen tomateak aurpegian jartzen zituen programa zergatik kendu zuten, herrialdearen izpiritua biltzen baitzuen ikusitakoaren arabera. Proposamen pare bat ere badauzkat egunkari azal hauentzako argazkiak ikusita:

- ¡Olé ese culito ahí!- edo giro langilego batean entzun daitekeen -¡Qué no me entere yo que ese culito pasa hambre!- eta ez, goserik ez dute pasako, guk ordaintzen baitizkiegu merke itxura duten soineko horiek.

Usteak erdia ustel

Uste dut badirela bizitzan momentu batzuk non bakoitzak erabaki behar duen, onerako edo txarrerako baina erabaki bat hartu. Gauza da askotan erabaki hori hartzea ez dela kontu erraza, bidean utzitakoak asko balio baitezake, edo bidekoa besterik gabe ezin da utzi alde batera ahaztuta balego bezala.

Uste dut ere momentu horietako batean nagoela, zalantzak nire inguruan baitabiltza garaiko polen hegalariak bezala, egan dabiltza, eta justu behar ez duzunean sartzen dira zure barruan, barruko zerbait aldaraziz. Ez dakit beraz zer egin datorren urtean, datorren hilabetean bertan ere izan daiteke aldaketa, baina momentuz nire bisioa datorren irailean dut ezarrita. Ez dakit lan egiteko goizegi den niretzat edo lan benetan motibagarri baten bila nabilen, nire gogorik bizienak aterako dituena, benetan zerbaitetarako balio eta ikasi dudala sentiaraziko didana. Ez dakit Master bat egin ala ez, Bartzelonan, Bilbon edo etxean geratu eta eguraldiaren aldaerari begiratu, biharko eguna eguzkitsua izango delakoan.

Uste nuen, eta ia ziur nengoen nire bizitzak aldaketa bat behar duela, baina nolakoa behar du izan aldaketa honek? Norbaitek hau irakurri eta zerbait eskaintzeko badu, mesedez, arren esan dezala. Zerbait berria behar dut, motibagarria.

Uste dut ez dakidala zer nahi dudan, zer den bilatzen dudana, eta okerrago dena, bildur gehiago ematen didana, ez dakidala zer datorren.

TAG heuer

A esa marca pertenecen mis gafas, esas que siempre me acompañan, esas que recorren medio mundo haciendome ver lo que de otra forma me costaría. La verdad es que siempre o casi siempre me siento orgulloso de estas que me cuelgan de las orejas, y digo casi siempre porque cuando entro a ciertos sitios se empañan, y molesta.

Pues bien, no soy de los que escatiman en gastos a la hora de comprarlas, ya que no compro de esas que por 2 euros mas te dan otro par o ofertones similares. Como se que las voy a utilizar y mucho suelo preferir pagar por la calidad. La gente me suele decir que ¿pa que? es mejor lo otro, el chin chin, el afflelou y la madre que le hizo. Tiene vista este afflelou.

El afflelou este tendra vista si, pero yo más, ja! el otro día puse el programa del follonero, si hombre, este que va en decadencia, y resultó que el follonero llevaba las mismas gafas, y mira si es una tontería, pero me hizo ilusión. Ayer a la noche también le di paso al terrat (deberian patrocinarme) y al poner Buenafuente ¡tomayá! el astro de los monologos y autor de varios programas que siempre haran referencia a su apellido, también llevaba las mismas gafas que yo!! y tras ello, llegué a un par de conclusiones:

1- TAGheuer patrocina al terrat (y no a mí)

2- Debieran de preguntarme sobre tendencias en gafas. Gracias.

Begira

Gaur zinean izan naiz, berriro, eta pelikula gomendagarri bat ikusteaz gain beste gauza batetaz ohartu naiz. Filma Bienvenidos al Norte zen, frantsesa izatez, eta kritika bat entzun nuen irratian duela pare bat aste eta ez zuen oso ongi jartzen, baina nik, benetan barre egin dut, umore xinplea zuen, baina gertukoa nolabait.

Baina gaurkoan kritikak alde batera utziko ditut, beno, ez osotasunean, baina bai zazpigarren arteari dagokionean. Gauza da zinean eseri garenean oraindik argiak pizturik zeudela, eta noski sartzen zen orori begira pasa dut filma hasi arteko tartea, eta egia esan horrela pasa nitzakeen ondorengo bi orduak, hori baita gaurko idatziaren arrazoia, jendeari begiratzeko dudan joera. Beti esan didate oso behatzailea naizela, “observador”, eta egia esan egiatzat nuen baina ez nion inoiz erreparatu serioski. Ba bai, egia da, eta harro nagoela ere esan nezake, gauza asko ikasi baititut horrela, eta gauza asko ulertu era berean. Atzo gauean autobusean nentorrela ere jendeari begiratzea ezin izan nuen ekidin, gero loak bere magalean hartu baninduen ere. Askotan, kalean ere jendeari begira nagoela konturatu izan naiz ordu laurden eta gero, edo taberna batean sartu eta inguruko jendeari begiratu arte  ez naiz gustora gelditzen nahiz eta nor den ez jakin.

Begira gauza asko ikus eta ikas daitezke eta baten batek esango du gehiegi begiratzea edukazio txarreko jokaera dela, eta egia izan daiteke, baina disimuloak badu bere artea eta begiradak berak ere, gauza asko esan baitaitezke begira, edo bestaldera begiratuz.

1 Formula

Gaurkoan iritzi artikulu bat baino hausnarketa pertsonal eta xinple bat egingo dut. Gaur bertan hasi da Melbournen 1 Formulako munduko txapelketa (beste txapelketarik ba al da?) eta honen inguruan azkeneko egunotan nire inguruan kirol honi buruzko eztabaidak nabarmenki gehitu dira.

Gauza da niri kirol honek ez didala ezer berezirik eskaintzen, jakina baita niri kotxeek eta hauen ingurukoek ez didatela ez grazia eta ez jakinminik sortzen. Baina beno, tennis-ak ere ez eta bertan darrai. Gauza da kirol honek sekulako prestigio sozialaz gozatzen duela, hau da, futbola jende xinplearen, herri xumearen kirola omen da, “tontoena” nolabait esatearren, eta aldiz 1 Formula ingeniariena. Txorakeria galanta deritzot honi, besterik gabe, bakoitzak bere aukera eta preferentziak baititu, baina futbolari hain maiz atxikitzen zaion milioika Euroren gastua lau gurpildun kirolean ez omen da ikusten, eta barkatu, baina Briatore-ren neskalagun, itsasontzi eta gainerakoak ikusi eta box-etako teknologia gehiegikeria ikusi ostean, esango nuke honek diru asko mugitzen duela, eta diru sarrera eskasagoak dituela esatera ausartuko nintzateke, ehundaka futbol partida jokatzen baitira astero, eta karrera hauek ez dira hainbeste.

Horretaz gain, nik badut gurutzatu xamar lepogabeko piloto asturiar bat, eta gizartea honen zale eta aurkakoen artean banatzen da. Baina esan beharra daukat nire gorrotoaren sena Espainiar komunikabideek sortu dutela, Alonsorekiko duten jainko tratamentua dela eta.

1 Formulak dituen jarraitzaile kopuruak ere eragina du gaur egun gizartean dagoen joera batekin. – futbol + karreras  dute lematzat gazte hauek eta egia esan hau bai, joera hau gorroto dut. Eskufrenu, tuboskape ta gainerakotaz bakarrik hitz egiten dutenekin jai dugu, eta beraz hona hemen nere deia hausnarketarekin amaitzeko:

+ KULTURA – TONTERIAS